عشق اومد دّس به دل ما بزنه، فلك نذاش
پس كله اش زد و گفت هي يارو! بگذار سرجاش
مي دونم فضولي و هر جا بخواي سر مي كشي
اگه رات ندن هم از پشت ميري خنجر مي كشي
درا تا وابشه با دّس نشه با پا مي زني
به خودت از سر پر روئي به فرما مي زني
میدونم اوسّاي كارِتي ولي عَلَم عَلَم
آش دنيا نشده اينجوريام شوربا قلم!
روزگار پير نمي شه، تازه هنوز چِل چليمه
پات رو پس بكش نمي بيني بيرون از گليمه؟
به ريشم نخند بُزي! اونجائي كه ديده مي شه
تويِ كفش ما اگه پا كُني پاريده مي شه
پيش ما رو شده دستت با كاراي خفنت
مثّه رو چشماي هيز عينك دودي زدنت
به خيالت مي ذارم بُر بزني اينو؟ زِكي!
بي خودي علّافي و دور و بَرِش مي پلكي
خيالت ور نداره تور زدي باز يه چيز مفت
هسّ تو دستش جاي حلقه، دسّ يك سبيل كلفت
نمي تونم بگمِت اينرو كجا تور زدمش!
وقت دنيا اومدن هم خود من زور زدمش
برو مشت هر كسي رو كه مي خواي وا بكني
بكن اما بت بگم اين رو مبادا بكني!
آخه اصلاً اين بابا مشتي نداره وا بشه
مثّه بعضي تا بگن خرت به چن؟ دولّا بشه
هر رقم فكري تو كله اش باشه از قشنگ و زشت
روي پيشونيش مي چسبونه ازش يه رونوشت
ننه مرده حوري نيس اما مي شه ديد تو گلوش
آب خالي رفته پائين يا كه چيزي بوده توش
چرا رحمت نميآد به حال و روز ناجورش
دلِ عالمي كبابه واسه زرت قمصورش
الغرض عشق، يه طرف و روزگارِ بد دهن
به تريپ هم زدن دُرس حسابي سرِ من
اومديم عاشق بشيم كاسه اي بود داغتر از آش
روزگار بد قلق كه سرِ خر شد و نذاش
بعدِ عمري كه پا داد شراب عشق رو بچشيم
زد پياله رو شكست، نذاش ما هم آدم بشيم
عشقه رفت و چشّ من مونده ولي هنوز بِراش
سر به اين دل بزنه تا نشه بدتر آش و لاش
۸۶/۲/۴ تهران
